Lief dagboek,
Vandaag voelde ik opnieuw die leegte in huis. Het is nog steeds vreemd hoe stil alles kan zijn als iemand die ooit zo dichtbij was, er niet meer is.
Ik denk terug aan hoe het ooit begon. Alles was spannend en nieuw. We konden uren praten, lachen om de kleinste dingen en de rest van de wereld leek niet te bestaan. Maar langzaam kroop de sleur erin. We waren druk met werk, afspraken en verplichtingen. Onze dagen begonnen op elkaar te lijken, en de momenten waarop we echt naar elkaar luisterden, werden steeds schaarser.
Op een gegeven moment voelde ik ons wegglijden. Kleine irritaties werden grotere ruzies, en de stilte aan tafel werd zwaarder dan welke woorden ook. Het moment dat hij zijn spullen pakte, blijft op mijn netvlies gebrand. Het voelde alsof ik een deel van mezelf kwijtraakte.
De eerste weken na de breuk waren een waas van verdriet, boosheid en eenzaamheid. Elke hoek van het huis herinnerde me aan hem. Soms wilde ik huilen, soms voelde ik helemaal niets. Ik probeerde mezelf af te leiden, maar ’s avonds kwamen de gedachten altijd terug.
Toch merk ik nu, beetje bij beetje, dat verwerking tijd kost maar ook bevrijdend kan zijn. Ik leer mezelf opnieuw kennen. Ik schrijf meer, wandel vaker en praat openlijker met vrienden. Het doet pijn, maar ergens gloort hoop. Misschien is dit het begin van een nieuw hoofdstuk, eentje waarin ik weer op eigen benen leer staan.
Liefs,
Mijzelf
Gun jezelf de ruimte om te verwerken, te delen en opnieuw kracht te vinden. In onze verwerkingsgroep ontmoet je mensen die weten hoe het voelt om los te moeten laten, opnieuw te beginnen en stap voor stap weer vertrouwen op te bouwen in jezelf en de toekomst.
Begin met jouw herstel